Merhaba, seçkin bir firmada aşçı olarak çalışmaktayım. Tabii buralara gelene kadar çekmediğim çile, geçirilmeyen sinir krizi kalmadı. Size bir iş tecrübemden bahsetmek istiyorum. Halk tarafından sevilen ve fazlasıyla böbürlenilen bir fabrikanın mutfağına aşçı yardımcısı olarak girdim. Bir gelirimiz yoktu, geçimimizi dedemin emekli maaşı ile sağlıyorduk. Bunları niye söylüyorum? Şimdiden sonunda yapılan saygısızlığı anlayınız diye.

Evet, girişim yapıldı. Harikayım, neşem yerinde. Ailem mutlu, iş kıyafetlerim verilmiş mis gibi önlükler... İş başı yaptım, ortam harika. Ustalarım babacan, iş öğretmeye hevesliler ve ben de istekliyim.

Bir süre sonra ben orada joker eleman oldum çünkü paraya ihtiyacım vardı ve kahrolası müdürler insan kullanmakta usta. “Taşı sıksa suyu çıkaracak gençlersiniz” gazıyla beraber fayans aralarını bile diş fırçası ile temizlendiği iş yerinin bir pisliği vardı ki... Hak hukuk bilmeyen yöneticiler benim dilimde. Canımızı dişimize takarak çalıştığımız iş yerimizde tezgah altına yarım kovalık su gitmemiş diye tek sevmediğim usta tarafından hakarete uğrayıp yüzüme tükürülmesine mi yanayım? Dışarı açılan kapının başıma çarpması ile bayılıp gözümü hastane yerine müdürün ofisinde açmama ve hastaneye bile götürülmeme mi yanayım? Eve bırakıldım, hastaneye kendi imkanlarım ile gittim. “Lütfen şikayetçi olma, seni işten çıkarmayacağız. Paraya ihtiyacın var biliyoruz” denilip bir hafta sonra paldır küldür kapıya konmama mı yanayım?

Buradan anlaşılması gereken şu: Evet insanız, robot değiliz ama güçlü durmak zorundayız. Çünkü kadınların karşılaştığı korkunç bir baskı ve mobbing mevcut. Kızlarım, ablalarım, kardeşlerim ben yaşadım, yaşanmamış olmasını dilerdim ama siz yaşamayın. 

Fotoğraf: Freepik