Ben Sibel, 45 yaşındayım ve on yıldan fazladır ev işine gidiyorum. Kızım lisede okuyor. Birkaç hafta sonra yarı yıl tatili başlayacak. Eskiden tatil denildiğinde aklımıza dinlenmek, gezmek, eğlenmek gelirdi. Şimdi geçim sıkıntısı yüzünden çocuklarımızın tatil hayalleri evin balkonunda ya da mahalle arasındaki dar sokaklarda son buluyor. Sadece dinlenme fırsatını değil, dünyayı keşfetme iştahlarını da kaybediyor çocuklarımız. Yaşıtları denizin maviliğini veya doğanın seslerini keşfederken bütçe hesapları arasında sıkışıp kalan çocuklarımızın yarınlarına dair kuracağı hayallerini de bu sistem çalıyor.

Bu ekonomik eşitsizlik çocukların zihninde “bazı şeyler benim için ulaşılmaz” düşüncesini oluşturuyor. Tatil yapamamak sadece bir eksiklik değil, yeni insanlar tanıma, farklı kültürlerle temas etme ve kendine olan güvenini tazeleme şansından da mahrum ediyor çocukları. Yılda iki kere sinemaya gitmek bile onlara o kadar iyi geliyor ki. Asgari ücreti belirleyenler çocuklarına harçlık olarak asgari ücretten fazlasını veriyor. Ama bizim çocuklarımızın geleceğini çalıyor.

Kolaj: Canva Pro